درد تنهایی خود را به که گویم

به که گویم که در این جامعه خالی از عشق

همه در تاب خروشند

همه چون سرو به بالا نگرند

به فغان غم هستی

که تواند که مرا یاد کند

وصدای نفسم را ببرد تا که رسد بر دل باران

من که خواهم ولی افسوس

ولی افسوس که نتوانم از اینجا بروم

چون که بر دست و به پایم

کشیدند گلی از گل ریحان

من به سان گلی از باغ گل یاس بدم

که ندانم چگونه به شکوفایی خود شاد شدم

که تواند که مرا شاد کند

و دل غم زده ام را

به سرود غم هستی بسراید

که تواند که مرا شاد کند

 آه....!!!